Personal || Daar ging ik dan…

Jup, het moment was aangebroken. De presentatie op de dies van de TU/e! Na wekenlang voorbereiden en dromen over hoe het moment zou zijn, was het eindelijk zover. Ik mocht het podium gaan betreden samen met de 3 anderen om mijn verhaal te vertellen! Ik vertel je hoe het was…

’s Ochtends om 10 uur was ik al aanwezig in de kerk, om te oefenen. Dit ging heel goed, en ik was nog niet zenuwachtig. Maar de tijd begon uiteraard wel te dringen… Om kwart voor 2 was ik weer terug in de kerk, en werden we gezenderd. Toen inclusief zenders naar de voorreceptie, waar vele hoogleraren in toga waren, maar ook mijn moeder. Zij was ook uitgenodigd, superleuk! Nadat de VIPs (besturen, speciale gasten zoals mijn moeder en partners van de TU/e) vertrokken waren naar de kerk, werd het cortège opgesteld. En daar mochten wij in meelopen! We waren al redelijk snel aan de beurt, en liepen dus best wel vooraan. Gaaf!

Eenmaal in de kerk werden we naar onze plekken geloodst: vooraan in een van de zijvlakken. De voorzitter van het college van bestuur trapte de viering af met een speech, en daarna waren wij al aan de beurt. Ik was nog niet echt heel zenuwachtig, tot ik met mijn 3 medepresentatoren het podium betrad. Toen ik op mijn stoel zat (ik was als laatste van de vier), voelde ik mijn hart tekeer gaan in mijn keel. Word rustig! Je kunt dit! zei ik tegen mezelf. Gelukkig hielp het 🙂 Toen Maaike bijna klaar was met haar presentatie, voelde ik weer de spanning oplopen omdat ik bijna aan de beurt was. En toen dat moment van opstaan, en naar voren lopen. Ik keek het publiek aan, en ze staarden vol verwachting terug. Ik begon met praten…

Overbeeke2

…En het ging echt supergoed! Mijn speech kwam vlekkenloos uit mijn mond, ik wist precies wat ik wilde zeggen en wanneer. Volgens mij heb ik zelfs amper ‘ehm’ gezegd of andere stopwoordjes gebruikt! Ik ben zo trots op mezelf, haha. No shame! Het was de bedoeling dat het einde van mijn speech een klapper zou worden. Mijn loopbaan volgt namelijk tot nu toe in een bizar gelijke parallel als die van de huidige Rector Magnificus van onze universiteit. Het grapje was daarom dat ik ooit tot de nieuwe Rector Magnificus bekroond zou worden 😉 En gelukkig konden de gasten dit heel erg waarderen! Ik had de reactie niet zo heftig verwacht: het was dan ook het perfect einde van mijn speech. Daarna mochten we af, en was ons gedeelte al weer klaar! Glunderend van trots voor mezelf en de andere drie, die het allemaal ook fantastisch deden, bekeek ik de rest van de viering vanaf de zijlijn.

En toen mochten we weer teruglopen in het cortège! We waren ontzettend blij, inclusief onze baas die dit voor ons mogelijk had gemaakt. We maakten zelfs een cortège-selfie!

Selfie in cortege.jpg

V.l.n.r. mijn baas Marjan, Maaike, Puck, ik en Robin! En achter ons het vervolg van het cortège. Met vooraan rechts de Spinoza-winnaar Renée Janssen, van de faculteiten Scheikundige Technologie en Technische Natuurkunde (de mijne)! Zo’n vreemd moment!

Bij de borrel naderhand kregen we veel leuke opmerkingen. Ik werd aangesproken door hoogleraren van mijn faculteit, maar ook door volstaand vreemden! Partners van de universiteit, uit Wageningen, Nijmegen en zelfs van de TU Delft (wel/niet een soort rivaal van de TU/e, wat je uiteraard begrijpt 😉 ). Het was super! Mijn moeder was ook enorm trots, en kreeg berichtjes van mijn vader (die via de livestream had gekeken) en haar baas, die mij later ook nog persoonlijk aansprak. Zo gaaf!! De voorzitter van het college van bestuur, die ons ook geholpen heeft d.m.v. tips en die het mogelijk gemaakt heeft dat wij hier stonden, glunderde ook helemaal van trots. Het was zo bijzonder om dit mee te maken!

Overbeeke8

Na de borrel waren we ook uitgenodigd voor het diner. Dit diner is zeer exlusief, en wordt ook alleen georganiseerd tijdens de lustra van de universiteit. Dat wij daarbij mochten zijn is dus uniek! Het was in een muziekgebouw, waar we dineerden midden op het podium in de grote concertzaal. Wat een unieke locatie! Tijdens het diner werden praatjes gehouden, werd er door een groepje meiden gezongen en kwam er een caberetier. En pas toen de caberetier met kaartjes in zijn handen klaar zat voor zijn oproep, kwam ik er achter dat hij naast me zat. Oeps, haha!

Het was echt een onvergetelijke dag. Ik leef nog steeds op een wolk, ik kan me niet voorstellen dat ik dit daadwerkelijk heb gedaan en heb mogen doen. Het gaf me zo’n kick! Ik zou het geen probleem vinden om vaker voor een grote groep mensen te mogen presenteren, haha!

Overbeeke4

En nu kan ik terugkijken naar de fantastische foto’s die zijn gemaakt door de vaste fotograaf van de TU/e, Bart van Overbeeke. De foto’s van het artikel, op de selfie na, zijn allemaal door hem verzorgd. Wat een prachtige foto’s he? En binnenkort kan ik de livestream terugkijken. Deze zijn ze nu nog aan het bewerken. Kan niet wachten om hem te zien en te delen! Als het goed is wordt de livestream voor ons gebundeld en naar ons gemaild, zodat wij deze voor altijd kunnen bewaren. Leuk voor later!

Guys, ik kan niet geloven dat ik dit heb mogen doen. WHAAAAA!!!

Veel liefs,
Annabel Rianne

Advertenties

Een gedachte over “Personal || Daar ging ik dan…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s