Book review || Carry On

Toen ik begon in Eleanor & Park, was ik meteen fan van de schrijfstijl van Rainbow Rowell. Het verhaal las ontzettend vlot en sprak me erg aan. Zo opnieuw in Fangirl, een boek dat ik als een van de betere YA contemporaries zie. Wat het boek echter minder voor me maakte waren de fragmenten over Simon Snow. Ze deden niets met me, en ik had zelfs de neiging om ze over te slaan. Waarom ik er dus vervolgens voor gekozen heb een boek te kopen, die geheel over Simon Snow gaat? Iedereen was er zo laaiend enthousiast over, het moest wel weer een fantastisch boek van Rowell zijn. En wat vind ik er nu van, nu ik hem gelezen heb? Lees mee en kom erachter wat dit boek met me deed!

Titel: Carry On
Auteur: Rainbow Rowell
Verschenen op: 6 oktober 2015
Pagina’s: 522
Uitgever: St. Martin’s Griffin
Eerste zin: “I walk to the bus station by myself.”

Synopsis

AR-0225

Simon Snow is de slechste verkozene die ooit gekozen is. Tenminste, dat is wat zijn kamergenoot Baz zegt. En Baz mag dan misschien wel slecht zijn, en een vampier en een complete zak, hij heeft waarschijnlijk gelijk.

De helft van de tijd weet Simon niet eens hoe hij zijn staf moet gebruiken, en de andere helft zet hij iets in de fik. Zijn mentor ontwijkt hem, zijn vriendin heeft het uitgemaakt, en er rent een magie-etend monster rond die Simon’s gezicht draagt. Baz zou zich er kosteloos mee vermaken, als hij er was – het is hun laatste jaar op de Watford School of Magicks, en Simon’s ergerlijke aardsvijand is niet eens op komen dagen.

Carry On is een spookverhaal, een liefdesverhaal, en mysterie en een melodrama. Er zit evenveel kussen en praten in als je zou verwachten van een verhaal van Rainbow Rowell – maar veel, veel meer monsters.

Vertaald van Goodreads.

Mijn mening

AR-0224

Wat een mooie cover is het he? Zo vrolijk en opvallend. En dat zijn nou precies de woorden waarmee je dit verhaal níét kunt omschrijven.

Ik ben ermee gestopt. Ja, gestopt! Ik stop al jaren niet meer in boeken. Hoe vervelend ik een verhaal ook vind, hoe erg ik me ook erger aan karakters, ik lees door. Want het is zonde je geld uitgegeven te hebben aan een boek dat ongelezen in je kast blijft staan. Nou, voor dit boek maak ik graag een uitzondering. Na 104 bladzijdes gaf ik het op. Waarom schrijf ik dan toch een review over dit boek, als ik geen goede mening kan geven over het hele verhaal? Omdat ik in de eerste honderd pagina’s voor mijn gevoel een goede mening heb kunnen vormen over dit boek. En dat is namelijk het volgende:

SAAI. ONORIGINEEL. EEN RIP-OFF. Het kan je niet anders dan opvallen wanneer je aan dit boek begint, dat je Harry Potter leest. Harry eh Simon vertrekt bij zijn zomer-accomodatie (ieder jaar anders, want hij HEEFT GEEN OUDERS MEER) naar zijn school van magie. Daar ziet hij snel een van zijn vriendinnen weer, Hermoine oh ehm Penelope. Ze kletsen bij, waarbij het onderwerp al snel naar hun grote vijand gaat: een slap aftreksel van Voldemort ofwel de Insidious Humdrum (wat een stomme naam, sorry). Die loopt al jaren rond en verziekt de wereld van de magie, maar ze hebben er de hele zomer niets over gehoord. Waarom? Omdat de baas van de school, Dumbledore, niets van zich heeft laten horen. Oh, sorry, ik verspreek me, de Mage natuurlijk. Die komt hem later opzoeken, en praat een beetje vaag tegen hem. Komt me bekend voor.

Simon heeft een kamergenoot die hij haat, Draco. Die wordt al jarenlang blij elk moment dat Simon iets verkeer doet, en ziet hem het liefst falen in het leven. Maar in jaar 7 komt hij niet opdagen (PLOTTWIST, Rainbow heeft iets verzonnen!). Dus Simon gaat op zoek naar Draco eh Baz. Hij moet iets van plan zijn.

Nou, dat is wat er gebeurt in 100 bladzijdes. Elk moment kijkt Simon om zich heen en zoekt in alle gangen van het kasteel. Waar is toch die Baz, waar hij zo’n grote hekel aan heeft?

Oh, en ondertussen heeft hij wat problemen met zijn relatie. Plottwist: Ginny is verliefd op Draco! Agatha, ofwel Ginny, weet niet zeker of ze Simon wel leuk vindt. Voor de vakantie zag Simon haar samen met Baz terwijl ze handen vast hielden, en sindsdien heeft hij haar niet meer gesproken. Awkward! -lees dit laatste woord sarcastisch. Met een irritant, hoog stemmetje

Zoals je kunt lezen, is dit boek ontzettend saai in de eerste 100 bladzijdes. Er gebeurt geen fluit, en de karakters zijn onorigineel en BORING. Kom op, dit is gewoon een slap aftreksel van Harry Potter!

Je kunt tegen me zeggen dat het inderdaad bedoeld was als een Fanfiction. Dat zeggen namelijk meer mensen. Maar waarom mag dit boek dan gepubliceerd worden? Waarom verdient Rowell aan een verhaal dat ze helemaal niet zelf verzonnen heeft? Zelfs alle kleine details nam ze over! Had ze Simon niet eens ouders kunnen geven ofzo?!?! En er loopt zelfs een slap aftreksel van Hagrid rond!

Jep, ik heb nu niks kunnen lezen over het liefdesverhaal tussen Baz en Simon. Dat was eigenlijk waar ik het meest benieuwd naar was: ik heb namelijk nog niet eerder over een liefdesverhaal tussen twee jongens gelezen. Nou,  ik zoek wel een ander boek waarin ik dat kan uitproberen hoor. Ik was wat door geskipt, en het ging nog 50 bladzijdes duren totdat Baz überhaupt in het plaatje kwam! Dus Simon zoekt 150 van de 500 pagina’s naar zijn stomme kamergenoot. Pff, daar heb ik echt het geduld niet voor.

AR-0228

A triumph?!? My ass. Dit boek verdient het niet om in mijn kast te staan. Vond jij het boek wel leuk en heb je hem toevallig van de bieb geleend en dus niet in je bezit, of denk je nog steeds dat jij dit boek wél leuk zou vinden? Je mag hem bij me komen ophalen. Zo niet, dan neem ik dit boek mee op vakantie, denk ik. En dan gooi ik de nooduitgang van het vliegtuig open, en smijt ik het boek naar buiten. DOEI SIMON SNOW!

Sorry als ik je mening over dit boek niet deel, en je hiermee beledigd heb. Maar ik kan werkelijk geen moment langer kijken naar dit boek of eraan denken. Ik ben nu erg hard aan het twijfelen of ik ooit nog iets van Rowell zal lezen. Ik heb Kindred Spirits in mijn bezit als eBook, misschien lees ik dat boekje wel in mijn vakantie ofzo. Die 50 bladzijdetjes zouden niet teveel moeten zijn om me te laten schreeuwen uit haat, hoop ik.

Mijn oordeel

NUL. NUL. NUL. Maar die heb ik niet. Daarom dus één hartje. Omdat de cover nog best wel mooi en vrolijk is. Een kleintje dan.

1 heart

Ben jij ooit zo gefrustreerd geweest om een boek? 

Liefs,
Annabel Rianne

Advertenties

2 gedachtes over “Book review || Carry On

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s